Wat een genot weer! Winter en dan met vorst en sneeuw. Begin december en dan al verrast worden met een lekkere laag sneeuw. Ik voel mij weer in mijn element.

Ik heb enkele beelden gemaakt:

Het effect van de sneeuw begin deze week.

Bij toeval kwam ik enkele zwijnen tegen die een besneeuwd bospad overstaken. Moelijke omstandigheden, want het begon al flink donker te worden. Met een 200 mm op F2.8 en 400 ISO kon ik dit beeld uit de hand maken. Vanwege de sneeuw heb ik ook een beetje overbelicht; dit komt de sluitertijd niet ten goede, maar op zich een best acceptabel beeld.

En mevrouw merel poseert hier even mooi. De rode achtergrond wordt gevormd door bladeren van een beuk.

Laten we hopen dat dit het begin is van een prachtige winter.

Vanmiddag ben ik samen met een collega toezichthouder weer op pad geweest. Donker weer was het en eigenlijk fotografisch niet interessant. Maar je wilt toch weten wat er allemaal gaande is in het veld. Al snel komen we de eerste zwijnen tegen. Midden op de dag! Van haastig weglopen was geen sprake. Een donker damhert kruiste ons pad en wat verderop stond een reegeit roerloos ons in de gaten te houden. Een mooi zwart dier; een kleurvariant die bij reeën nog wel eens voorkomt. Schreef ik een tijdje geleden nog dat er een paar mooie moeflomrammen weg waren: vanmiddag zagen we weer een mooie ram in de heide staan. Helemaal alleen en op grote afstand. Met de verrekijker konden we het dier redelijk aanspreken. Het ging om een niet zo'n oude ram, maar toch al prachtige gedraaide hoorns. Nu alleen nog een edelhert en de big 5 is weer gescoord in minder dan 2 uur.

En inderdaad … in een donker grove dennenbos stond een hert ons aan te kijken. Totaal niet van plan om zich uit de voeten te maken. Een mooie tijd konden we hem observeren.

Ineens komt er een melding binnen dat er crossmotoren in het veld zijn gesignaleerd. Aangezien wij toch in de buurt waren, hebben we assistentie verleend. Helaas bleken ze al snel het terrein weer verlaten te hebben; de hele boel weer flink verstoord natuurlijk.

Maar toch komen we op de valreep nog weer een hert tegen. Het begon al flink donker te worden, maar het dier bleef rustig staan n het bos. Tegen beter weten in maak ik toch een paar foto's. Kwalitatief kon dit niets worden, maar wie weet. Zojuist heb ik het beeld even uitgewerkt. Het blijkt dat één geweistang is afgebroken en wat mij ook opvalt, is een verdikking net onder het oog. Wellicht niets aan de hand, maar misschien krijgen we binnenkort de tijd en gelegenheid om dat eens beter te bekijken.

De winter komt eraan! Althans … als je de weerprofeten moet geloven. Ik heb er zin aan. Prachtig weer, die winterse witte wereld. Dan wordt de omgeving ineens anders. Nu is het best kleurloos, grauw, triest.

Dieren zijn volop bezig zich voor te bereiden op de winter. Verschillende soorten zijn al de winterslaap in. Gisteren kwam bij ons ineens een egel aanlopen. Waarschijnlijk is die zich nu ook aan het voorbereiden op de kou die komen gaat. Het gaf mij in ieder geval even de gelegenheid een aantal beelden van dit diertje te maken. Ik hou ervan de dieren zoveel mogelijk in hun eigen natuurlijke omgeving vast te leggen. Het (teveel) in scene zetten in bijna studio-achtige omgevingen, vind ik persoonlijk eigenlijk "not done".

Sinds de natuurgebieden meer en meer met elkaar verbonden worden, is de ruimte voor veel flora en fauna uitgebreid. Dat heeft al aardig zijn vruchten afgeworpen. In het Vierhouterbos en de Elspeterstruiken bijvoorbeeld, zijn sinds de verwijdering van hekwerken meerdere moeflons gesignaleerd. Zelf heb ik al prachtige ontmoetingen gehad met deze dieren. Afgelopen voorjaar bijvoorbeeld kwam ik hier twee schitterende rammen tegen, die ik ook nog eens geweldig kon fotograferen. Zulke momenten blijven je bij en je hoopt dat je meer ontmoetingen hebt in de toekomst. Maar naarmate de tijd verstreek kwam ik deze rammen niet meer tegen. Mijn donkerbruine vermoeden was dan ook al een tijdje dat de dieren ook nu weer hun leefgebied hebben vergroot door de inmiddels aangeboden terreinen van andere eigenaren (in dit geval het Kroondomein) te gaan benutten. En dat hadden ze nu niet moeten doen!

Hekwerken verdwijnen – ook tussen de Elspeterstruiken en het Kroondomein- zodat dieren vrij kunnen uitwisselen. Edelherten, damherten, wilde zwijnen, reeën en moeflons. Maar wanneer er exoten (de moeflon is een exoot) in bepaalde terreinen rondlopen, zijn die onverbiddelijk vogelvrij.  Nederland op z'n kleinst: ontzettend veel regeltjes en gedoogovereenkomsten en ga zo maar door. Natuurgebieden met elkaar verbinden, meer ruimte voor natuur en het vervolgens lekker z'n eigen gang laten gaan. Maar eventjes met elkaar om de tafel om te bespreken hoe je met exoten omgaat, nee, dat zit er gewoon niet in. Natuurlijk weet ik dat voor exoten een ander beleid wordt gehanteerd. Een diersoort dat al ruim 100 jaar hier rondloopt:  zou die zijn plek inmiddels niet hebben gevonden? Waarom is er geen ruimte voor deze soort? En hoe kan het dan dat de ene terreineigenaar exoten tolereert/gedoogt en dat de buurman deze dieren zonder pardon omlegt?

Gisteravond werd mij bevestigd dat de twee rammen die ik dit voorjaar prachtig vereeuwigd heb op de gevoelige plaat, naar de eeuwige jachtvelden zijn gestuurd door de "beheerders". Er moet soms beheerd worden, daar heb ik geen moeite mee. Maar dit heeft niets met beheer te maken. In mijn bescheiden optiek waren deze prachtige rammen niet ziek, zwak of misselijk. Nee, gezonde sterke dieren: alleen omdat ze de status hebben exotisch te zijn.

Dit is één van de rammen, die door kromme regels het leven heeft gelaten. Dit dier kan het niet helpen dat ie "exotisch" is …

Zoals ik al schreef: ik had al een bang vermoeden, maar wanneer dat vermoeden wordt omgezet in een bevestiging, doet het je wel wat!

Ik ben er goed ziek van!

Maandagmorgen 25 oktober: een uitstekende moment om sfeerbeelden te maken. Het liefst natuurlijk met wild en een bronstig damhert zou zeker niet misstaan! Het was best wel koud vanmorgen en het duurde niet lang of de zon verscheen ook. Dat kan heel vervelend zijn met het oog op keiharde contrasten. Maar … vanochtend was dit duidelijk in mijn voordeel. Ik kon enkele opnamen maken van de damhertenbronst en wel in tegenlicht.

Deze foto leverde heel veel (positieve) kritieken op. Ik heb deze ook gepubliceerd op Nederpix.nl: http://www.nederpix.nl/album_page.php?pic_id=121288. Naast de reacties die op deze site onder de foto zijn geplaatst, ontving ik ook veel mailtjes van vrienden en bekenden, maar ook van enkele topfotografen in Nederland met de complimenten. Allen hartelijk dank hiervoor!

In de loop van de dag kon ik nog enkele "bijvangsten" toevoegen. Kijk hier voor een impressie.

In Noorwegen zijn verschillende grote natuurgebieden te vinden. Tussen Oslo en Trondheim zijn bijvoorbeeld Rondane, Jotumheimen, Trollheimen en Dovrefjell bekende gebieden. Op de hoogvlakte van de Dovrefjell leeft een imposant beest: de muskusos. Deze soort is nauw verwant aan schapen en geiten en heeft als voorkeursleefgebied de arctische streken. Op de hoogvlakte van Dovre voelen deze dieren zich in hun element. En wat is er mooier om deze indrukwekkende beesten daar in hun element te observeren en te fotograferen?

De muskusos leeft in grotere of kleinere groepen. Vooral in de winter zoeken de dieren elkaars gezelschap en bestaat een groep al snel uit 25 tot 30 dieren. Ze kunnen gewichten bereiken van 200 tot 400 kilo. Hun vacht bestaat uit lange haren en is bijzonder isolerend; erg comfortabel met het oog op de lange koude winterse perioden daar. In oktober kan de winter al invallen en die duurt soms tot (en met) mei.

Ook in de herfst, die hier vroeg invalt, is het een genot de muskusossen door het landschap te zien trekken. In combinatie met de geweldige kleurenpracht van de bomen en struiken, levert dit mooie beelden op. Kijk voor meer foto's hier. Maas is hier al verschillende keren geweest en weet de plekken te vinden waar de kans groot is op ontmoetingen met deze oerachtige.

** A A N B I E D I N G **

Van 9 september tot 16 september 2011 organiseert Maas een fotoreis naar dit gebied met als doel het fotograferen van de muskusos. Uiteraard zullen er ook veel "bijvangsten" zijn. In ieder geval de eindeloze en imponeerde vlakten met hun bergtoppen en misschien wel de rendieren die hier ook voorkomen.

We vertrekken op vrijdag 9 september 2011 omstreeks 11.00 uur vanuit Nunspeet met de auto. Na een reis van ongeveer 8 uur komen we in het noorden van Denemarken waar we de oversteek maken naar Zweden. Tijdens deze overtocht kunnen we de benen strekken en even bijtanken. De overtocht duurt ongeveer 2½ uur. Eénmaal in Zweden aangekomen, zullen we de weg vervolgen naar onze bestemming: Hjerkinn. Hier komen we naar verwachting op zaterdag zo rond het middaguur aan. Op een heerlijk rustige kampeerplaats hebben wij een ter beschikking. Een grote blokhut die ruimte biedt aan 4 personen, op basis van gedeelde faciliteiten. Na de spullen te hebben uitgeladen, gaan we alvast op pad om de omgeving te verkennen.

De dagen erna gaan we erop uit om de flora en fauna in dit gebied vast te leggen en natuurlijk ook om de eindeloze landschappen te fotograferen. 's Avonds verzorgen wij de innerlijke mens en kunnen de beelden bekeken en uitgewerkt worden. Donderdag 15 september vertrekken we omstreeks 12.00 uur en zullen naar verwachting op vrijdag rond het middaguur weer in Nunspeet zijn.

Er kunnen maximaal 3 personen mee met deze fotoreis. De reis gaat door bij minimaal 2 deelnemers. De kosten bedragen € 749 per persoon voor een volledig verzorgde week.

Geïnteresseerd? Mail voor eventuele aanvullende informatie en opgave. Na aanmelding ontvang je een nieuwsbrief met daarin relevante informatie over deze trip.

LET OP: om deel te nemen aan deze reis is een goede conditie een vereiste! De wandelingen naar en op de hoogvlakte kunnen zwaar zijn, zeker onder bepaalde weersomstandigheden. Verder moet je er niet tegenop zien om tijdens de heen- en terugreis lang in de auto te zitten.

Ga je liever in winterse omstandigheden? Ook dat is mogelijk, want van 4 tot 11 november 2011 gaat Maas weer die kant op met maximaal 3 belangstellenden. Bezoek de website www.natuurfoto-maas.nl voor meer informatie. Kijk hiervoor bij Nieuws of in de Agenda.

Zo … weer terug van een inspannende week natuurfotografie in Zweden. Dit keer niet alleen, maar met 7 enthousiaste deelnemers uit Nederland en Klaas Kanis als tweede begeleider. Zelf zijn wij al wat eerder afgereisd om één en ander in orde te maken voordat de groep zou aankomen in Zweden. Via een vlucht van Amsterdam naar Oslo, hebben we de deelnemers in Gardermoen opgehaald. Hierna zijn we naar Idre vertrokken; een reis van ongeveer 4 uur.

Deze week hebben we van allerlei weersomstandigheden meegemaakt, op sneeuw en vorst na. Maar dat geeft juist een moiie afwisseling aan zo'n week, waarbij je alleen maar met natuurfotografie bezig bent. Schitterende landschappen die hier al herfstkleuren begonnen te vertonen, kleinere en grote watervallen en stroompjes, verschillende vogels en andere dieren en geweldige sfeermomenten.

Enorm intensief en actief; ook de groep deelnemers was erg enthousiast en namen maar weinig rust om het maximale uit deze week te halen. Tijdens de beeldbespreking op een avond werd al snel duidelijk dat de resultaten er niet om logen! Prachtige composities en fraaie kleuren werden vastgelegd op de gevoelige plaat.

Hieronder staan enkele opnamen die ik zelf heb kunnen maken tijdens deze week.

Op de terugweg naar Nederland ben ik nog even in het bekende park bij Kopenhagen geweest. De bronsttijd van het edelhert was al lekker bezig, maar eigenlijk waren we net te vroeg. 's Avonds en 's ochtends ging het prima, maar de dieren bleven veel in het bos. Ook leek mij dat ze veel schuwer gedrag vertoonden dan enkele jaren geleden. Het licht was niet al te best, dus heel weinig opnamen gemaakt.

Toch was er één moment dat enkele jonge herten even prachtig poseerden in het tegenlicht van de opkomende zon.

Gisteravond ben ik geïnterviewd door TV Gelderland. Aanleiding hiervoor is de hysterie rondom wilde zwijnen op de Veluwe. Toeristen die wilde dieren voeren met brood en koek, totdat er gevaarlijke situaties ontstaan. Deze populaire manier van wildkijken wordt door de terreineigenaren min of meer zelf in de hand gewerkt door het ontbreken van voldoende, goed functionerende plaatsen waar de toeristen, maar ook ouderen, gehandicapten en minder validen wilde zwijnen en herten kunnen bekijken. Er zijn wel een aantal observatieplaatsen; sommigen werken goed, maar zijn wat moeilijk bereikbaar of onbekend; anderen zijn geplaatst als "zoethoudertje". Je staat er te wachten en te kijken, maar je ziet er nooit wat!

De afgelopen weken ben ik met m'n gezin in Duitsland en Oostenrijk geweest. Het weer was nogal wisselend, van lekker warm tot soms kletsnat en lage temperaturen. Weer mooie indrukken opgedaan en natuurlijk de nodige beelden geschoten.

In Zuid-Duitsland werden we ineens geconfronteerd met een notenkraker. Hierop had ik totaal niet gerekend qua apparatuur dat ik mee had genomen. Maar met een 200 mm objectief kon ik er een aardig beeld van maken.

In Oostenrijk vind ik het gebied rondom de Gross Glockner toch wel het mooist. Ook hier hadden we te maken met wisselende weersinvloeden, zeker wanneer je boven de 2.500 meter kwam. Toch is omgeving met een beetje bewolking erg fraai.

Aan het einde van de gletsjer waren opvallende kleurrijke plekken met smeltwater te zien. Met de telelens geeft dit een leuk beeld. Er lopen nog wat mensen bij, zodat je een beeld kunt krijgen van de werkelijkheid.

Natuurlijk heb ik continu de omgeving afgespeurd naar wildlife. Vooral gemzen en steenbokken zou ik graag willen zien. De laatste soort is gelukt: op een vroege ochtend stonden twee jonge bokken redelijk hoog in de bergen. Niet interessant genoeg voor een plaatje. Dan maar murmeltiere, de alpenmarmotten. Deze dieren zouden daar toeristische attracties zijn. Ja, je zag ze inderdaad wel eens. Toch waren de meesten best schuw en rap verdwenen als je te dichtbij kwam. Maar met het ijs van de gletsjer als achtergrond viel het diertje nog wel op.

Maar goed … dat moet natuurlijk beter kunnen! Dus 's ochtends vroeg op pad geweest. Dat gaf ineens een ander resultaat! De marmotten bleken niet zo schuw te zijn en lieten zich goed benaderen. Tijd voor wat betere beelden.

Wij waren toch al een mooi eind op weg, dus gelijk maar doorgegaan naar Krimml, naar de bekende wasserfälle aldaar. Een enorm geweld van water stort zich daar in de diepte; indrukwekkend!

Vanwege het harde licht die dag, heb ik niet zo heel beelden gemaakt. Een enkele zag er wel goed uit.

Zo nu en dan bezoek ik, wanneer ik in de gelegenheid ben, ook andere gebieden in Nederland. Natuurlijk probeer ik dan ook beelden te maken, die ik vervolgens weer verwerk in één van de presentaties die ik heb.

Dit keer ben ik richting de Waddenzee afgereisd. Op een mooie, maar vooral ook lekker rustige stek (wat het publiek betreft) wacht ik rustig de komst van het hoogwater af. De eerste zeehonden liggen rustig in het zonnetje, nog steeds op afstand. Overal op de zandbanken zie je hoopjes liggen. Diverse jongen worden nog gezoogd en soms gebeurd dat heel dichtbij. Wanneer je rustig gaat zitten wachten, merk je dat de dieren zich niet gauw storen aan jou aanwezigheid. Na een paar uur is het water al flink in de buurt gekomen en met het water ook de zeehonden.

Twee onderzoeksters van zeehondengedrag raakten lichtelijk in de stress, omdat "de zeehonden nu nooit dicht naar de kant zouden komen". Zij gingen uiteindelijk weg; ons weggemeende advies in de wind geslagen dat dit nu een uitgelezen moment was om zeehondengedrag ten opzichte van de aanwezigheid van mens te bestuderen. De zeehonden hebben zich moment gestoord aan ons of aan onze aanwezigheid …